İyi Kalabilmek: Hayatın Sessiz Ama En Büyük Sınavı
İnsan güçlü olduğu için mi değerlidir, yoksa yaşadığı bütün kırgınlıklara rağmen iyiliğini koruyabildiği için mi?
Hayat herkesi aynı yerden sınamaz. Kiminin karşısına bir kayıp çıkar, kimi uzun bir bekleyişin içinde sabrını öğrenir, kimi hayal kırıklıklarıyla mücadele eder. Bazıları ise kimseye anlatamadığı mücadeleleri sessizce verir.
Fakat insanı asıl anlatan, başına ne geldiğinden çok başına gelenlerden sonra nasıl bir insan olarak kaldığıdır.
Bir insan incindiğinde incitmeyi seçebilir. Haksızlığa uğradığında haksızlık yapmayı kendisine hak görebilir. Güveni kırıldığında artık hiç kimseye güvenmemeye karar verebilir.
Ama başka bir yol daha vardır:
Yaşadıklarına rağmen iyi kalabilmek.
Bu, zayıflık değildir.
Tam tersine insanın kendi karakterini, başkalarının davranışlarına teslim etmemesidir.
Güçlü olmak başka, iyi kalmak başka
Hayatta güçlü kalmak elbette önemlidir. Düştüğünde ayağa kalkabilmek, kaybettiğinde yeniden başlayabilmek, zor zamanlarda mücadeleyi sürdürebilmek insanın önemli özelliklerindendir.
Fakat belki bundan daha zor olan bir şey vardır:
Bütün bunları yaşarken kalbini değiştirmemek.
Çünkü zaman zaman hayat insanın yalnızca sabrını değil, karakterini de sınar.
“Bana bunu yaptılar, artık ben de böyle olacağım” demek kolaydır.
Zor olan ise:
“Bana yapılan yanlış, benim kim olduğumu değiştirmeyecek.” diyebilmektir.
İşte insanın gerçek gücü bazen tam burada ortaya çıkar.
Kırılmak, kötüleşmek zorunda olduğumuz anlamına gelmez
Kalbi kırılmış bir insanın hâlâ nazik konuşabilmesi küçümsenecek bir davranış değildir.
Hayal kırıklığı yaşamış birinin başka insanların umutlarını kırmamaya özen göstermesi değerlidir.
Kendisine yardım edilmediği zamanları hatırlayan birinin, bir başkasının ihtiyacı olduğunda elini uzatması da öyledir.
Çünkü iyilik yalnızca hayat güzel giderken sergilenen bir davranışsa gerçek sınavını henüz vermemiş olabilir.
İyiliğin değeri, şartlar zorlaştığında daha iyi anlaşılır.
İnsanları birbirinden ayıran nedir?
Hepimizin ihtiyaçları, korkuları, sevinçleri ve üzüntüleri var. Hepimiz zamanın içinden geçiyor, yaşlanıyor ve hayatın bize sunduğu sınırlı zamanı tüketiyoruz.
Buna rağmen birbirimiz üzerinde bıraktığımız izler aynı değil.
Bir insan yıllar sonra malıyla, makamıyla veya sahip olduğu eşyalarla değil; çoğu zaman başka insanların hafızasında bıraktığı duyguyla hatırlanıyor.
“Zor günümde yanımdaydı.”
“Kimse görmezken bana yardım etmişti.”
“Beni kırabilecek durumdayken kırmadı.”
“Bir söz söyledi ve o sözü hiç unutmadım.”
İnsanın gerçek zenginliğinin bir bölümü belki de tam burada saklıdır.
İyilik her şeye boyun eğmek değildir
Burada önemli bir ayrım yapmak gerekir.
İyi insan olmak; haksızlığa sessiz kalmak, herkese inanmak, sürekli fedakârlık yapmak veya insanların bizi kullanmasına izin vermek anlamına gelmez.
İnsan hem iyi hem de sınırları olan biri olabilir.
Yanlışa “hayır” diyebilir.
Kendisini koruyabilir.
Bir ilişkiden uzaklaşabilir.
Hakkını arayabilir.
Ve bütün bunları yaparken nefretin kendisini değiştirmesine izin vermeyebilir.
Belki olgunluk da tam olarak budur:
Kalbini korurken kendini de koruyabilmek.
Sonunda geriye ne kalıyor?
Hayatın büyük telaşı içerisinde başarıyı, parayı, makamı ve sahip olduklarımızı çok konuşuyoruz.
Oysa günün sonunda çok daha basit bir soru kalıyor:
Biz insanların hayatından nasıl geçtik?
Birilerinin yükünü mü ağırlaştırdık, yoksa biraz olsun hafiflettik mi?
Kırılanın üzerine mi gittik, yoksa elinden mi tuttuk?
Gücümüz olduğunda bunu insanlara karşı mı kullandık, insanlar için mi?
Belki bir insanın bütün hayatını tek bir cümleyle değerlendirmek mümkün değildir. Ancak güzel bir ölçümüz olabilir:
Hayat bizi değiştirmiş olabilir; önemli olan, bizi iyiliğimizden vazgeçirememiş olmasıdır.
Çünkü güçlü insanlar hatırlanabilir.
Başarılı insanlar konuşulabilir.
Fakat iyi insanlar, başka insanların kalplerinde iz bırakır.
AydınHaberci.com – Yaşam & İnsan
“Aydın’ın ve Ege’nin güzel yüzü”